Interesse in figuratief wordt als conservatief en behoudend gezien, omdat kunst voor veel beoefenaars alsmaar grensverleggend moet zijn.
We kunnen het verleden aanroepen ter legitimatie van kwaliteiten, die echter ook tegenwoordig zichzelf wel kunnen bewijzen, hoewel men nooit het erfgoed van het verleden eigen kan maken om daar weer op door te gaan. Het gaat erom dat je zoveel kennis opdoet dat men bijdraagt aan een wezenlijke opvatting over de beeldhouwkunst.
Teruggaan op de ‘impressionistische’ beeldhouwkunst, de eigenschappen hiervan, waartoe Rodin en Claudel behoorden voer ik door in mijn werk, omdat deze eigenschappen/kenmerken zich volgens mij nu nog steeds bewijzen.
Figuratieve kunst is het afbeelden van het zichtbare, de zintuiglijk waarneembare werkelijkheid
De plastische kunst is de kunst die iets ‘belichaamt’: van het lichaam is ze afgeleid, zij schept lchamen, zij richt zich tot het lichaamsgevoel van de mens. Daarmee raken wij aan de levenswet van het plastische.
De beeldhouwer heeft daarom te doen met het tastbare, met vaste en solide stoffelijkheid.
Het menselijk lichaam is opgebouwd uit ontelbare geometrische vormen, waardoor figuratief werk ook abstractie als uitgangspunt heeft.
De uitdaging is om die vormen te kunnen waarnemen en zo op plastiek tot uitdrukking te kunnen brengen, zodat er een evenwicht ontstaat tussen vormen, toetsen en vlakverdeling.
Het meest interessante is om te proberen een goede verhouding van donker en licht te verkrijgen.
Een extra uitdaging is het werken met verschillende materialen zoals gips, steen en was.
Het is boeiend om de eigenschappen van deze materialen ten volste te benutten om deze harmonie te bewerkstelligen
Dit betoog dient niet als excuus voor het feit dat mijn werk uitsluitend uit figuratief werk bestaat,  maar om duidelijk te maken dat de functie van een kunstwerk uitsluitend ,voor mij,bedoeld is als streven van bevrediging van de persoonlijke artisticiteit en aspiraties van de kunstenaar.